i

De paseo con la golondrina

LIXEIRO DE EQUIPAXE (2002)
Fabrica de sueños.

PAI
Letra: Alfredo Buxán.
Música: Joaquín Lera.

Pai, e de fillos polo mundo
pola terra corpo de e
garimosa ollada sobor das bágoas sempre .
Como unha man aberta
pra os que choran ou sofren
ou amolanse soios, canseiros anguriados.
Como unha porta sempre aberta
pra o verdadeiro pranto.
Pai, corazon enteiro
es contra do vento danoso,
es contra da vida ferída que levas,
que sempre levaches como un home.
Pai, paiño, o teu camiño
puxome nos ollos a verdade mais fonda.
Xa sei, xa sei que non sei todo
que falei sen tino moitas veces.
Xa sabes ti que eu son home tamen
e teño barba, e medo, e tantas fallas.
Mais ti fuches, xa fai tempo
o meu primeiro fogo a lus mais crara.
Ti eres o mais bo escolante
que topeime nos primeiros anos
sen escola sen numeros sen verbas,
co soio ensino da tua propia vida.
Pai
e de vida, da miña probe vida
compañeiro non soio do traballo
home de ben, amigo, pai.
Brando mañán brilando
no ceo mais noso,
o de Galicia.
e, area, longa ferída.
Pai, home, queroche.

PADRE
Letra : Alfredo Buxán
Música: Joaquín Lera

Padre, fuente de hijos por el mundo.
Por la tierra cuerpo de fuente,
cariñosa mirada
bajo tus lágrimas siempre.
Como una mano abierta
para los que lloran o sufren
o se enfadan solos, cansados, angustiados.
Como una puerta siempre abierta
para el verdadero llanto.
Padre, corazón entero
contrario al viento dañino
contrario a la vida herida que llevas
que siempre llevaste como un hombre.
Padre, padre mío, tu camino
me puso en los ojos la verdad más honda.
Ya se, ya se que no se todo
que hablé sin tino muchas veces
ya sabes tú que soy hombre también
y tengo barba y miedo y tantos errores.
Más tu fuiste hace tiempo
mi primer fuego, la luz mas clara.
Tú eres el mejor maestro
con el que me tope en mis primeros años.
Sin escuela sin números sin palabras
con la única enseñanza de tu propia vida.
Padre
fuente de vida, de mi pobre vida
compañero no solo de trabajo
hombre de bien, amigo, padre.
Dulce mañana brillando
en el cielo más nuestro
el de Galicia.
Fuente, arena ,larga herida,
Padre hombre, te quiero.

i

Díptico sobre una estrella de mar

BELA
Letra y Música: Joaquín Lera

Bela como a lúa e
a rapaza que me fai chorar.
Teño buracos na miña pel
queimadelas que non van curar.

Pois ela non se ten en pé
tola de tanto brear
Polos bares onde ainda veñen.
Os que buscan algo máis.

Bela como o ceo azul
é a princesa que me fai sofrir.
Doce e agre como un blues
faro e sombra que eu perdín.

Na illa onde un dia ti
regalábasme buguinas
Que hoxe xa non podo oir
na miña alma ferida.

Bela
como o sol entre a brétema.
Bela
como unha estrela no mar.

Bela como a praia é
a muller que eu quero esquecer.
Un embruxo para perder
a cabeza e xa non se.

Si é amor este vaiven
que me fai enlouquecer.
Ou un capricho do destino cruel
que me boto do camiño aquel.

Bela como o amanecer
bico amargo dos meus labios.
Papaventos sin cordel
barlovento do meu pranto.

Na rua dos aloumiños
me ten desarranxado.
Como un neno sen cariño.
Como un home sen traballo

Bela
como o sol entre a brétema.
Bela
como unha estrela no mar.

BELLA
Letra y Música: Joaquín Lera

Bella como la luna es
la chavala que me hace llorar.
Tengo agujeros en mi piel
quemaduras que no van a curar.

Pues ella no se tiene en pie
loca de tanto brear.
Por los bares donde aún vienen
los que buscan algo más.

Bella como el cielo azul
es la princesa que me hace sufrir.
Dulce y agria como un blues
faro y sombra que perdí.

En la isla donde un día tú
me regalabas caracolas .
Que hoy ya no puedo oír
en mi alma herida.

Bella
Como el sol entre la niebla
Bella
Como una estrella en el mar.

Bella como la playa es
la mujer que quiero olvidar.
Un embrujo para perder
la cabeza y ya no se.

Si es amor este vaivén
que me hace enloquecer.
O un capricho del destino cruel
que me boto del camino aquel.

Bella como el amanecer
beso amargo de mis labios.
Cometas sin cordel
barlovento de mi llanto.

En la calle de las caricias
que me tiene entristecido.
Como un niño sin cariño.
Como un hombre sin trabajo.

Bella
Como el sol entre la niebla.
Bella
Como una estrella en el mar.

i

El gordo y el flaco


ROCK AND GRELOS
Letra e Música: Xaquín Lera
Baseada no libro do xornalista Alberto Casal.

O outro día
iba eu pola avenida,
pensando nela
e tamen na miña vida.
Emboubado
da lume dun pitillo,
que trouxo Bogart
nun avion de Casablanca.
Vagalume
que dá voltas sen sentido,
coa cabeza chea de pantasmas,
e bolboretas.

Cantando rock rock rock
rock and grelos.
Rock rock rock
e tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes,
sete e media no escote.
E nunca máis chapapote.

O outro día
camiñando pola ría.
A noite en vela
sen medida. longa e fría.
Atopeime
cos tentáculos dun polvo,
que me levaron ao xardín
onde as sereas.
Trataronme
como o proncipe dun conto,
como o sultán de Estambúl en lua chea.
En lua chea.

Cantando rock rock rock
rock and grelos.
Rock rock rock
e tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes,
sete e media no escote,
E nunca máis chapapote.

O outro día
xa pasou. non e mentira.
Tiña pombas nas mans
e andoriñas.
Que voaban
polos mares de Cupido
facendo o lelo co meu flequillo
Vagalume
que da voltas sen sentido,
coa cabeza chea de grilos,
e bolboretas.

Cantando rock rock rock
rock and grelos.
Rock rock rock
e tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes,
sete e media no escote,
E nunca máis chapapote.

ROCK Y GRELOS
Letra y Música: Joaquín Lera. Versión en castellano.
Basada en el libro del periodista Alberto Casal.

El otro día
iba yo por la avenida.
Pensando en ella
y también en mi vida.
Embobado
de la lumbre de un pitillo,
que trajo Bogart
en un avión de Casablanca.
Luciérnaga
Que da vueltas sin sentido,
con la cabeza llena de fantasmas,
y mariposas.

Cantando rock rock rock.
Rock y grelos.
Rock rock rock
y tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes
siete y media en el escote
Y nunca más chapapote.

El otro día
caminando por la ría.
La noche en vela
sin medida larga y fría.
Me tropece
con los tentáculos de un pulpo.
Que me llevaron al jardín
donde las sirenas.
Me trataron
como al principe de un cuento.
Como al sultán de Estambúl en luna llena.
En luna llena

Cantando rock rock rock.
Rock y grelos.
Rock rock rock
y tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes
siete y media en el escote.
Y nunca m·s chapapote.

El otro día
ya paso y no es mentira.
Tenía palomas en las manos
y golondrinas .
Que volaban
por los mares de Cupido.
Haciendo el lelo con mi flequillo.
Luciérnaga
que da vueltas sin sentido.
Con la cabeza llena de grillos
Y mariposas.

Cantando rock rock rock.
Rock y grelos.
Rock rock rock
y tango con cachelos.
Un pocker de croques
un mus de percebes
siete y media en el escote.
Y nunca más chapapote.

 

i

Dama con sombrero


LIXEIRO DE EQUIPAXE " Joaquín Lera"

Deixou o lar a muller e partiu.
Cunha maleta chea de soños.
Al outro lado do mar onde din.
Que hay unha terra que é un tesouro.

Pero ao chegar non tiña onde ir.
Un forasteiro no eden dos raposos.
No seu lembrar dixo pobre de min.
Portas que pechan paixaxe de tolos.

Aquela noite choro como un neno.
No camarote dun bote sen remos.
Aquela noite choro como un neno.
No camarote dun bote sen remos.

Ao espertar na sua pel decidiu.
Que non podía volver co posto.
Aquí e alá para sobrevivir.
Encontro un traballo no porto.

Pouco xornal para o moito sofrir.
E non ter máis cun buraco nos ollos.
Onde gardar a ilusion de que ti.
Serías a musa do conto.

Na praia onde aínda te vexo.
Con bágoas darme un bico no peito.
Na praia onde aínda te vexo.
Con bágoas darme un bico no peito.

Aquel rapaz foi un héroe de cómic.
Que non puido escoller suo destino.
O talismán con cariña de poker.
Que se mollo e perdeu o seu camiño.

E ao seu pesar xamais fixo feliz.
A á muller que sementou de agarimo.
A súa soidade e a súa finxir.
Lixeiro de equipaxe e cheo de viño.

O emigrante que paxou a fronteira.
E se esqueceu das cousas pequenas.
O emigrante que pasou a fronteira.
E se esqueceu das cousas pequenas.

Aquela noite choro como un neno.
No camarote dun bote sen remos.
Na praia onde aínda che vexo.
Con bágoas darme un bico no peito.
O emigrante que pasou a fronteira.
E se esqueceu das cousas pequenas.

LIGERO DE EQUIPAJE (2003)
Letra y Música: Joaquín Lera.

Dejo el hogar la mujer y partió.
Con una maleta llena de sueños.
Al otro lado del mar donde dicen.
Que hay una tierra que es un tesoro.

Pero al llegar no tenía donde ir.
Un forastero en el edén de los zorros.
En su pensar dijo pobre de mi.
Puertas que se cierran paisaje de locos.

Aquella noche lloró como un niño.
En el camarote de un bote sin remos.
Aquella noche lloró como un niño.
En el camarote de un bote sin remos.

Al despertar en su piel decidió.
Que no podÌa volver con lo puesto.
Aquí y allá para sobrevivir.
Encontró un trabajo en el puerto.

Poco jornal para el mucho sufrir.
Y no tener más que un agujero en los ojos.
Donde guardar la ilusión de que tú.
Serías la musa del cuento.

En la playa donde aún te veo
Con lágrimas darme un beso en el pecho.
En la playa donde aún te veo.
Con lágrimas darme un beso en el pecho.

Aquel chaval fue un héroe de cómic.
Que no pudo escoger su destino.
Un talismán con carita de poker.
Que jugo y perdió su camino.

Y a su pesar jamás hizo feliz.
A la mujer que sembró de cariño.
Su soledad y su fingir.
Ligero de equipaje y lleno de vino.

El emigrante que pasó la frontera.
Y se olvido de las cosas pequeñas.
El emigrante que pasó la frontera.
Y se olvidó de las cosas pequeñas.

Aquella noche lloró como un niño.
En el camarote de un bote sin remos.
En la playa donde aún te veo.
Con lágrimas darme un beso en el pecho.
El emigrante que pasó la frontera.
Y se olvidó de las cosas pequeñas.

 

i

Mujer Africana


DÚBIDAS " Joaquín Lera "

Sen dúbida non temos remedio
si ela di branco eu vexo negro.
Sen dúbida perdemos o tempo
si hoxe teñoxe e mañá perdoche.

Se o teu fas teatro coa miña tristura
eu fago zapping coas túas loucuras.
Eu quero ir á praia e a túa por cachelos
eu poño unha lanza, a túa pos un veo.

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas
dubi dubi dúbidas
dúbidas son o que me dás.

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas.
Dubi dubi dúbidas.
Dúbidas son o que me dás.

Sen dúbida non hai sentimento
se me ves feito lixo e saes correndo.
Sen dúbida non chegaremos
se nos empeñamos en ir contra o vento.

Se che canto un rap non colles o ritmo
se che quero namora estás nas pavías.
Entón que máis da que eu fagache mimos
a costa de quen, encherche de caricias

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas.
Dubi dubi dúbidas.
Dubidas son o que me dás.

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas.
Dubi dubi dúbidas.
Dúbidas son o que me dás.

Sen dúbida sempre pasa o mesmo
o teu queres milagres eu soño desperto.
Sen dúbida isto é un desfeito
temos que amañarlo quitarlle o veneno.

Un chisco de azucre, unha pizca de ceo,
un dedal de tenrura, un lunar de desexo.
Para non ter máis dúbidas, para vivir sen medo
e chegar a lúa das tuas desvelos.

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas.
Dubi dubi dúbidas.
Dúbidas son o que me dás.

Dubi dubi dubi dubi dubi dúbidas.
Dubi dubi dúbidas.
Dúbidas son o que me dás.

DUDAS (2003)

Sin duda no tenemos remedio
si ella dice blanco yo lo veo negro.
Sin duda perdemos el tiempo
si hoy te amo y mañana te pierdo.

Si tu haces teatro con mi tristeza
yo hago zapping con tus locuras.
Yo quiero ir a la playa y tu por patatas
yo pongo una lanza tu pones un velo.

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das .

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das.

Sin duda no hay sentimiento
si me ves hecho polvo y sales corriendo.
Sin duda no llegaremos
si nos empeñamos en ir contra el viento.

Si te canto un rap no coges el ritmo
si te quiero enamorar y estás en el limbo.
Entonces que m·s da que yo te haga mimos
a costa de quien llenarte de caricias.

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das.

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das.

Sin duda siempre pasa lo mismo
tu quieres milagros yo sueño despierto.
Sin duda esto es un deshecho
tenemos que amañarlo quitarle el veneno.

Un pedazo de azúcar, una pizca de cielo,
un dedal de ternura, un lunar de deseo.
Para no tener más dudas, para vivir sin miedo,
y llegar a la luna de tus desvelos .

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das

Dudas, dudas, dudas, dudas, dudas.
Dudas, dudas, dudas.
Dudas son lo que me das.

i

En el zoco

S.O.S. COSTA DA MORTE " Joaquín Lera"

¿ E o teu que queres ,
e o teu que queres ?
Eu quero rosas e tamén caraveís.

¿ Pero que queres ?
Dime ¿ que queres ?
Que non perdas os papeis.

¿ Pero que queres
Entón que queres ?
Que non me craves alfileres.

Noites en vela
Días de embruxo
Lúas de absenta
Soles de oruxo
Galicia enteira
De exaltación
Desde Viveiro
Hasta Corcubión.

E si queres coller o Norte
Podes ir a costa da morte
E si queres pasalo ven
Alí podes ir tamén.

¿ E ti que queres ,
e ti que queres ?
Quero fanecas e tamen xureles

¿ E de quen es,
o teu de quen es ?
Eu son de Chelo e tamen de Chete

¿ Entón que queres,
dime que queres ?
Que non perdas os papeis

Noites en vela
Días de embruxo
Lúas de absenta
Soles de oruxo

Galicia enteira
De exaltación
Desde Viveiro
Hasta Corcubión.

E si queres coller o Norte
Podes ir a Costa da Morte
E si queres pasalo ven
Alí podes ir tamén.

Costa da Morte
Costa da Morte
Costa da Morte
Costa da Morte.

¿ E o teu que sentes,
dime que sentes ?
Sento que area hoxe está quente.

¿ Entón que queres
Dime ¿ que queres ?
Xa cho dixen quero percebes.

Parvo non es
Para que che deas conta
Hoxe hai caldiño non deas a nota.

¿ Pero que queres,
dime que queres ?
Quéroche a ti tal e como es.

Costa da Morte
Costa da Morte
Costa da Morte
Costa da Morte.

Camariñas,Muxía, Malpica.
Corcubión e tamén Cee.
Fisterra, Laxe, Camelle.
Chegando os barcos ao molle.

Cerquiña a Serra de Outes, Carnota.
O Pindo e dez mil gaivotas.
Illa da Lobeira.
Terra da soneira.

Praia de Gures e Quenxe
Onde meu pai está sempre.
Estorde, Lago, Calcoba.
Mar do rostro, Mar de Fora.

Cabana de Bergantiños,
Cabo Vilano e Mazaricos.
Sitola e Nievolas.

Costa da Morte
Costa da Morte
Costa da Morte……………….

S.O.S. COSTA DE LA MUERTE

¿ Y tu que quieres,
dime que quieres?
Yo quiero rosas y también claveles.

¿ Pero que quieres,
dime que quieres ?
Que no pierdas los papeles.

¿ Y tu que quieres,
entonces que quieres ?
Que no me claves alfileres.

¿ Pero que quieres,
dime que quieres ?
Una isla de mujeres.

Noches en vela.
Días de embrujo.
Lunas de absenta.
Soles de orujo.

Galicia entera
De exaltación.
Desde Viveiro
Hasta Corcubión.

Y si quieres coger el Norte
Puedes ir a la Costa de La Muerte.
Y si quieres pasarlo bien.
Allí puedes ir también.

¿ Y tu que quieres,
y tu que quieres ?
Quiero fanecas y también guréles.

¿ Y de quien eres,
tu de quien eres ?
yo soy de Chelo y también de Chete.

¿ Entonces que quieres,
dime que quieres?
Yo quiero rosas y también claveles.

¿ Pero que quieres
dime que quieres ?
Que no pierdas los papeles.

Noches en vela.
Días de embrujo.
Lunas de absenta.
Soles de orujo.
Galicia entera
De exaltación.
Desde Viveiro
Hasta Corcubión.

Y si quieres coger el Norte.
Puedes ir a la Costa de la Muerte.
Y si quieres pasarlo bien.
Allí puedes ir también.

Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte.

¿ Y tu que sientes,
dime que sientes ?
Siento que la arena hoy está caliente.

¿ Entonces que quieres,
dime que quieres ?
ya te lo dije quiero percebes.

Tonto no eres
Par que te des cuenta
Hoy hay caldo, no des la nota.

¿ Pero que quieres,
dime que quieres ?
Te quiero a ti tal y como eres.

Camariñas, Muxía, Malpica.
Corcubión y también Cee.
Fisterra, Laxe, Camelle.
Llegando los barcos al muelle.

Muy cerca la Sierra de Outes, Carnota.
El Pindo y diez mil gaviotas.
Isla de la Lobeira.
Tierra de Soneira.

Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte.

Playa de Gures y Quenje.
Donde mi padre está siempre.
Estorde, Lago, Calcoba.
Mar do rostro, Mar de Fora.

Cabana de Bergantiños
Cabo Vilano y Mazaricos.
Sita y Nievitas.

Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte
Costa de la Muerte..

i

Mi guía

ii

Mariñeiros

ROUSINOL " Letra y Música:Joaquín Lera"

 

Era unha tarde fría
de romaría
Chovía ben.

O rousinol durmía
de noite é de día
esperando o tren.

Que o levaría
cruzando ría
ata onde ten.

A moza que aínda
loce tan linda
como ninguén.

E bico tras bico
vinte anos e pico
que parecen cen.

Do traballo ao circo
E do ceo ao limbo
Como é menester.

Acróata dos cartos
que chegan excasos
a fin do mes.

E teno atrapado
e tan destartalado
como a súa fe.

Se xa non canta
polas mañás
o rousinol.

A terra enteira
de trangallada
perde o control.

Se xa non canta
polas mañás
o rousinol
Tampouco hai festa
nin romería
nin sae o sol.

Entre a fantasía
e a melancolía
soño que vivía.

Preto das estrelas
tombado na herba
como unha vaquiña.

Mentres ela riía
o rousinol facía
as cousas do querer.

Cando espertaba
no mellor da fala
e volta outra vez.

A ruín xornada
sempre marfallada
do tolo vaivén.

E calando a boca
a ver si che toca
deixar para comer.

Triste e silandeiro
pasábase o tempo
pensando en volver.

Aos tempos aqueles
leyendo tebeos
roncando ata as dez.

Si xa non canta
polas mañás
o rousinol.

A terra enteira
de trangallada
perde o control.

Si xa non canta
polas mañás
o rousinol.

Tampouco hay festa
nin romería
nin sae o sol.

Por iso calquera día
a vella utopía
vai ver o mar.

E o rousinol decida
que coa súa vida
ninguén vai xogar.

E non colla o tren
onde se durmía
de noite e de día

Para deixar de ser
Antes de morrer
O lelo da vía.

Si xa non canta
Polas mañás
O rousinol.

A terra enteira
De trangallada
Perde o control.

Si xa no canta
Polas mañás
O rousinol.

Tampouco hay festa
Nin romería
Nin sae o sol.

RUISEÑOR

Era una tarde fría
de romería.
llovía bien.

El ruiseñor dormía
de noche y de día
esperando el tren.

Que lo llevaría
cruzando la ría
hasta donde tiene.

La moza que aún
luce tan linda
como nadie.

Y beso tras beso
veinte años y pico
que parecen cien.

Del trabajo al circo
y del cielo al limbo
como es menester.

Acróbata de los dineros
que llegan escasos
a fin de mes.

Y lo tiene atrapado
y tan destartalado
como su fe.

Si ya no canta
por la mañanas
el ruiseñor.

La tierra entera
de verbena
pierde el control.

Si ya no canta
por las mañanas
el ruiseñor.

Tampoco hay fiesta
ni romería
ni sale el sol.

Entre la fantasía
y la melancolía
soñó que vivía.

Cerca de las estrellas
tumbado en la hierba
como una vaquita.

Mientras ella reía
el ruiseñor hacía
las cosas del querer.

Cuando despertaba
en lo mejor de la charla
y vuelta otra vez.

La ruín jornada
siempre revuelta
del loco vaivén.

Y callando la boca
a ver si te toca
dejar de comer.

Triste y silencioso
se pasaba el tiempo
pensando en volver.

A los tiempos aquellos
leyendo tebeos
roncando hasta las diez

Si ya no canta
por las mañanas
el ruiseñor.
La tierra entera
de verbena
pierde el control.

Si ya no canta
por las mañanas
el ruiseñor.

Tampoco hay fiesta
ni romería
ni sale el sol.

Por eso cualquier día
la vieja utopía
va a ver el mar.

Y el ruiseñor decida
que con su vida
nadie va a jugar.

Y no coja el tren
donde se dormía
de noche y de día.

Para dejar de ser
antes de morir
el tonto de la vía.

Si ya no canta
por las mañanas
el ruiseñor

La tierra entera
de verbena
pierde el control.

Si ya no canta
por las mañanas
el ruiseñor

Tampoco hay
fiesta ni romería
ni sale el sol

i

Tarde de pesca


TROLAS "Letra y Música : Joaquín Lera"

Era un home que non veía
m·is alá dos seus pés.
E todo lle parecía
que estaba feito al reves.

Ensebre pero cansino
pobre pero marqués.
Que fixo do seu destino
o conto dun tal ninguén.

Sempre contando trolas
polas ladeiras das papoulas
Confundendo o vento coas ondas
un espantallo coa sua muller.

Sempre contando trolas
van levarche en padiolas
Falangueiro que non se molla
tí tamén vas morrer.

Trolas troliñas trolas
e máis trolas.
Trolas que non se creen.
Trolas troliñas trolas
E máis trolas
Trolas que non fai ven.

Co sorriso dun comediante
sempre tiras do cordel.
Calquera encontro valeche
para dicir o que non é.

Por isto todos corremos
cando vémosche chegar.
E se segues co mesmo
Ímosche a botar ao mar.

Sempre contando trolas
polas ladeiras das papoulas
Confundendo o vento coas onas
un espantallo coa sua muller.

Sempre contando trolas
van lecarche en padiolas.
Falangueiro que non se molla
tí tamen vas morrer.

Para o, o sol era a lúa
o viño agüíña da e
As gaivotas cacatúas
e o trole un pequeno bote.

Sempre levando a contraria
sempre mirandoche o embigo.
Coas orellas separadas
e cara de non ter amigos.

Sempre contando trolas
polas ladeiras das papoulas
Confundendo o vento coas ondas
un espantallo coa a sua muller.

Sempre contando trolas
van levarche en padiolas.
Falangueiro que non se molla
ti tamén vas morrer.

TROLAS “Mentiras” .

Era un hombre que no veía
más allá de sus pies.
Y todo le parecía
que estaba hecho al revés.

Cariñoso pero cansino
pobre pero marqués.
Que hizo de su destino
el cuento de un tal nadie.

Siempre contando mentiras
por las laderas de las amapolas.
Confundiendo el viento con las olas
un espantapájaros con su mujer.

Siempre contando mentiras
te van a llevar en volandas.
Parlanchín que no se moja
tu también vas a morir.

Trolas trolitas trolas
y más trolas.
Trolas que no te creen.

Trolas trolitas trolas
y más trolas
Trolas que no hacen bien.

Con la sonrisa de un comediante
siempre tiras del cordel
Cualquier encuentro te vale
para decir lo que no es.

Por esto todos corremos
cuando te vemos llegar
Y si sigues con lo mismo
te vamos a echar al mar.

Siempre contando trolas
por las laderas de las amapolas
Confundiendo el viento con las olas
un espantapájaros con su mujer.

Siempre contando trolas
te van a llevar en volandas
Parlanchín que no se moja
tu también vas a morir.

Para el, el sol era la luna
el vino agua de la fuente.
Las gaviotas cacatúas
y el bus un pequeño bote.

Siempre llevando la contraria
siempre mirándote el ombligo.
Con las orejas separadas
y cara de no tener amigos.

Siempre contando trolas
por las laderas de las amapolas.
Confundiendo el viento con las olas
un espantapájaros con su mujer.

Siempre contando trolas
te van a llevar en volandas.
Parlanchín que no se moja
tu también vas a morir.

Trolas, mentiras, trolas y más trolas
mentiras que nadie cree.
Trolas, trolitas, trolas y más trolas.
Mentiras que no hacen bien.

 

i

Jugando a las canícas

 

MONICREQUE "Letra y Música Joaquín Lera"

Eu xa non se
se chorar ou reir.
Eu xa non se
Se falar o calar.
Iste vaivén
non me fai ben.
Tanto sufrir non é para o meu.

Eu xa non se
se deixarlo ou seguir
Eu xa nonse
se ir á terra ou ao mar.
E moita güasa
e para ti tamén.
O tempo pasa
e tes que correr.

Ao toro polos cornos.
A tixola polo mango.
A empanada do forno.
Que che estás queimando.

Monicreque da gamela
se non remas nunca chegas.
Se non miras cara ao ceo
non veras o arco da vella.

Monicreque, monicreque.
Monicreque da gamela.
Monicreque, monicreque.
Se non remas nunca chegas

Monicreque monicreque
Monicreque da gamela.
Se non miras cara ao ceo
non veras o arco da vella.

Eu xa non sei
se baixar o ascender.
Eu xa non sei
si vivir o morrer.
Iste rebote
dun cabalo ao trote
Rebuldeiro arlequín
vai tirar de ti.

Eu xa non se
se apostar ou fuxir
Eu xa non se
que vai ser de ti.
Mariñeiro o que eu non quero.
È ser o espello do teu sufrir.

Colle ao toro polos cornos.
A tixola polo mango.
A empanada do forno.
Que che estás queimando.

Monicreque da gamela
se non remas nunca chegas.
Se non miras cara ao ceo
non veras o arco da vella.

Monicreque, monicreque.
Monicreque da gamela.
Monicreque, monicreque
se non remas nunca chegas.

Monicreque, monicreque.
Monicreque da gamela.
Se non chegas cara o ceo
non veras o arco da vella.

MONICREQUE (Marioneta)

Yo ya no se
si llorar o reír.
Yo ya no se
si hablar o callar.
Este vaivén
no me hace bien
Tanto sufrir
no es para mi

Yo ya no se
si dejarlo o seguir.
Yo ya no se
si ir a la tierra o al mar.
Es mucha güasa
y para ti también
el tiempo pasa y tienes que coger.

Al toro por los cuernos.
La sartén por el mango.
La empanada del horno.
Que te estás quemando.

Marioneta de la barca
si no remas nunca llegas.
Si no miras hacia el cielo
no veras el arco iris .

Marioneta, marioneta.
Marioneta de la barca.
Marioneta, marioneta
si no llegas nunca llegas.

Marioneta, marioneta.
Marioneta de la barca.
Si no miras hacia el cielo
no veras el arco iris.

Yo ya no se
si bajar o ascender.
Yo ya no se
si vivir o morir.
Este rebote
de un caballo al trote
Retozón arlequín
va a tirar de ti.

Yo ya no se
si apostar o fingir.
Yo ya no se
que a ser de ti.
Marinero lo que no quiero
es ser el espejo
de tu sufrir.

Coge al toro por los cuernos.
La sartén por el mando.
La empanada del horno.
Que te estás quemando.

Marioneta de la barca
si no remas nunca llegas.
Si no miras hacia el cielo
no veras el arco iris.

Marioneta, marioneta.
Marioneta de la barca.
Marioneta, marioneta
si no remas nunca llegas.

Marioneta, marioneta.
Marioneta de la barca.
Si no miras hacia el cielo
no veras el arco iris.

 

i

Corto Maltés escuchando mi canción : ¿Algo de comic?

 

NAI
Letra: Alfredo Buxán
Música: Xaquín Lera

 

Cando costa moito erguer a testa
e sofrir diante da tristura
dun paisaxe cheo de fume
cando as mans treman de medo
pola dor que envolve a rua.

Cando eu probe de min
quero facer un mundo novo
cunhas verbas aterecidas
cando eu choro hoxe
como choraba onte
como chorarei mañá.

Ti Nai
non deixas de mover o corpo
pra dar lume ao lar
pra dar vida aos fillos
que sempre teñen fame
que sempre andan berrando
que sempre estan pedindo
aquelo que non se lles pode dar.

Cando o mundo tolea
e temos que loitar
pola xusticia sin deternos.
Os teus ollos nai
os teus olliños craros.
Son un bico que deixas
que deixas moi quedo
a veira xustiño do noso leito
do noso leito.

Ti Nai
non deixas de mover o corpo
pra dar lume ao lar
pra dar vida aos fillos
que sempre teñen fame
que sempre andan berrando
que sempre estan pedindo
aquelo que non se lles pode dar.

 

MADRE
Letra:Alfredo Buxán
Música:Joaquín Lera

 

Cuándo cuesta mucho levantar la cabeza
Y sufrir ante la tristeza
De un paisaje lleno de humo
Cuándo las manos tiemblan de miedo
Por el dolor que envuelve la calle.

Cuándo yo pobre de mi
Quiero hacer un mundo nuevo
Con unas palabras entumecidas
Cuándo yo lloro hoy
Como lloraba ayer
Como lloraré mañana.

Tu madre
No dejas de mover el cuerpo
Para dar fuego al hogar
Para dar vida a los hijos
Que siempre tienen hambre
Que siempre andan chillando
Que siempre están pidiendo
Aquello que no se le puede dar.

Cuando el mundo enloquece
Y tenemos que luchar
Por la justicia sin detenernos
Tus ojos madre
Tus ojitos claros
Son un beso que dejas
Que dejas muy quedo
A la vera justito de nuestro lecho
De nuestro lecho

Tu madre
No dejas de mover el cuerpo
Para dar fuego al hogar
Para dar vida a los hijos
Que siempre tienen hambre
Que siempre están chillando
Que siempre están pidiendo
Aquello que no se les puede dar.

 

i

Y tal y tal y tal........
© Joaquín Lera